خاطرات دل

با اشک مینویسم،با یک سبد پرازغم

                      باچشمهای بی تاب،درگیرودارماتم

من کاروان دردی،در ایستگاه آهم

                      ای غم تبسمی کن،کین گونه من تباهم

این راه کاردل را،من ازوفا نوشتم

                     اماریا خزون شد،این بود سرنوشتم

درصفحه حوادث نام سیاه مرگ است

                    من مردم از درویی،این انتهای برگ است

دفترچه گناهان بااین سخن فناشد

                   بااشکهای آخر،این صفحه انتهاشد

دوران زندگی راباهیچ و پوچی از درد

                  دادم به انتهایی،تکرارومبهم وسرد

/ 0 نظر / 4 بازدید